Clasien:
In het kader van het 125 jarig bestaansfeest van de Basiliek Sittard bezocht ik, op een zonnige middag in juni 2007, de zusters wonende aan de Oude Markt te Sittard. We dronken gezellig thee en vertelden elkaar vele dingen.
Ineens kwam daar de vraag, of ik misschien tijd en zin had om als gastvrouw enkele uurtjes per week aanwezig te willen zijn in de basiliek en helpen de deur open te houden? Naast mijn werk als zelfstandig natuurgeneeskundige, overwoog ik dat dit wel te doen was en zag het als een verlengstuk van mijn dagelijkse werk, maar dan op vrijwillige basis.
Kort daarna volgde 3 dagen van bezinning met andere gastvrouwen en -heren en begon ik mijn taak. Dit wekelijks aanwezig zijn, in deze mooie kerk is steeds opnieuw verassend te noemen. Inmiddels heb ik al zoveel beleefd, dat er een boek(je) mee te vullen is.
Opvallend is steeds, hoe blij mensen zijn een "open kerk" aan te treffen. Bij navraag vertelt men, uit alle windrichtingen te komen van ons land en het buitenland. Verwonderlijk hoe men soms de weg erheen vindt. Talenkennis is hierbij een uitkomst. Het uitwisselen van verhalen, de tijd en aandacht aan hun problemen, informatie over de kerk en het ontstaan van de basiliek, dit alles wordt met gulheid opgenomen.
Verleden week b.v. kwam er plotseling nogal wat jeugd naar binnen. Twee jonge dames die bijna op de tenen naar binnen kwamen en toen ik ze goedendag zei vroegen met benepen stemmetjes: "Mogen we hier wel binnen komen?"
Ik hardop: "Ja natuurlijk en graag zelfs. Hoe meer hoe liever." Dankbaar aanvaardden ze mijn rondleiding en hingen zowat aan mijn lippen, bij alles wat ik vertelde.
Ik vertrok hierna even de sacristie in om een cd te wisselen. Bij terugkomst trof ik wederom 3 jonge dames aan, devoot geknield naast elkaar op de communiebank.
Het was werkelijk een foto waard. Ik sprak ook hen aan en zij bleken van Amerikaanse afkomst te zijn. Er volgde een heerlijk gesprek en het deed hun zichtbaar goed.
Daarna een groep van 21 mensen afkomstig uit Deurne. Volgens hun eigen zeggen, waren ook zij naar de rondleiding en een privé versterkend gesprek, erg tevreden om zo onthaald te worden.
Dit alles geeft veel voldoening om te mogen en kunnen doen.
Onvoorstelbaar wat er in een paar uurtjes soms allemaal gebeurt. Dit kort bij de mens staan en de handen (en woorden) voor "De Allerhoogste" te mogen zijn, is toch een voorrecht of niet soms?
Ik hoop dit nog lang te mogen beleven en hoop op veel gasten natuurlijk. Hoe meer, hoe liever toch?

Lambaer:
Graag wil ik een stukje schrijven over het ontvangen van mensen in de kerk.
Zelf ben ik mede oprichter van de kerkenwacht in Sittard, en na de eerste bijeenkomst
werd al duidelijk: laat de mensen zelf vragen om wat uitleg van de kerk.
In de Basiliek komen mensen om te bidden maar ook als toerist.
Er komen ook mensen met verdriet:
Een vrouw komt naar voren (zelf was ik juist het altaar aan het opruimen). Zij heeft veel verdriet om haar dochter die overleden is.
Het enige wat ik deed was luisteren en haar liefde, licht en kracht sturen.
Toen zij uitverteld was zei ze: "Zo nu voel ik mij opgelucht en ga nog een kaarsje opsteken.''
Voor zij de kerk uitging zei ze tegen mij: "Ik heb u over mijn zorgen verteld, ik dank u dat u naar mij hebt geluisterd."
Ik heb haar toen gezegd dat haar zorgen nu bij Onze Lieve Vrouw liggen.