Soms stapelt alles zich op: taken en taakjes, gedachten, zorgen, je moet hier aan denken en daar aan denken … Dan is het tijd om even stil te blijven staan, en je af te vragen: waar sta ik? Waar doe ik het ook al weer voor? Wie zijn de mensen met wie ik werk? Hoe gaat het met hen?

Zo hebben we met de stuurgroep van de Chevalierverbondenen een stilteweekeind gehouden.
Een tijd waarin iedereen tot zichzelf kon komen, waarop we elkaar op een andere manier hebben ontmoet. Een schilderij van Simon Ruiter en een brandende kaars in ons midden.

Op het schilderij een mens die aan tafel wordt bediend: zijn hoed en zijn wandelstok liggen naast zijn stoel. Een ander houdt zich intensief met hem bezig, zodat het hem aan niets zal ontbreken: eten en drinken in overvloed. Wie is die mens aan tafel? En wie is de gastheer? Er zijn nog andere mensen geschilderd op het schilderij, die van een afstandje toekijken: Gunnen zij de man deze weldaden wel? Het ziet er niet zo naar uit …
Over psalm 23 gaat het, die aanvangt met de woorden: "Mijn herder is de Heer, mij zal het nooit aan iets ontbreken …"

Ieder van ons heeft zo zijn of haar eigen gedachten bij deze psalm, dit prachtige schilderij. We dragen die mee op onze wandeling, en later op de dag geven we onze gedachten, verlangens en dromen vorm in een creatieve collage. Dan is het echt stil geworden …

In deze stilte delen we tenslotte wat ons bezielt. En intussen zijn we dichter bij de bron gekomen, dichter bij ons eigen hart en bij het (H)hart van de a(A)nder.