7 November jl., twee uur ’s middags. De grote ontmoetingsruimte in het klooster Notre Dame te Tilburg stroomde vol. Zusters FDNSC, paters en broeders MSC - allen op leeftijd -, Chevalierverbondenen, medewerk(st)ers , vrijwillig(st)ers en mantelzorgers. Allemaal afgekomen op de uitnodiging ‘voor een middag van dialoog’, om met elkaar in gesprek te gaan.

Niet zomaar om wat gezellig te kletsen, maar om elkaar beter te leren kennen. ‘Bekend maakt bemind’ is het motto van deze middag.
Onder medewerk(st)ers , vrijwillig(st)ers en mantelzorgers leeft het verlangen om meer te weten over de achtergrond van de zusters, paters en broeders. Wat is hun persoonlijk levensverhaal? Waarom zijn ze indertijd ingetreden? Hoe staan ze nú in het leven?
Ook zusters, paters en broeders, die zich altijd voor andere mensen hebben ingezet, vragen zich af: wie zijn deze jonge mensen, die ons verzorgen? Hoe gaat het met hen? Wat doet het hen om in een klooster te werken?
En wat bezielt de Chevalierverbondenen nu eigenlijk, die hier in dit huis mantelzorg op zich nemen?

Op een fotowand de foto’s van zusters, paters en broeders, toen nog in de kracht van hun leven. Genomen hier in Nederland en in afgelegen streken, ergens op Ambon, Nieuw Guinea of Zuid Afrika. Ook chevalierverbondenen zijn op de fotowand vertegenwoordigd, en hier en daar een foto van een medewerkster.
Pater Ben Verberne, zr. Elisabeth Verschuren en Lieve Weber hebben kort en bondig in soms persoonlijk gekleurde verhalen verteld over MSC, FDNSC en Chevalierverbondenen.
Aan acht tafeltjes van vijf mensen ontspon zich een levendig gesprek aan de hand van kaartjes met woorden, die per tafeltje waren uitgedeeld.
Woorden als: trouw, keuze, crisis, kerk, sexualiteit, huwelijk, liefde, crisis, saamhorigheid, oecumene, vriendschap, verzorging, ouder worden, afhankelijkheid, geloof, zoeken etc. nodigden uit tot ontroerende reacties, persoonlijke ontboezemingen en gesprekken waar mensen stil van werden.

Velen vonden het jammer, toen we na meer dan een uur ophielden, zo geboeid zaten ze nog te luisteren naar wat zij elkaar te vertellen hadden. ‘Moeten we zeker doorzetten’ liet men weten. ‘Wat kan het tot zegen zijn, als je elkaar beter leert kennen. Je leert bovendien ongevraagd veel over jezelf’ zei iemand.