Werkgroep "Samen Notre Dame"organiseerde 4 Juni jl. een bijeenkomst voor de medewerk(st)ers en vrijwillig(st)ers van klooster Notre Dame rondom het thema "Het lied van de aarde". Waarom juist dit thema? Eenvoudig omdat de zusters FDNSC zelf met dit thema bezig zijn ter voorbereiding op hun kapittel.

Daartoe gebruiken ze ook de brochure: "Zuster Moeder Aarde". Een boekje dat ons spontaan ter beschikking werd gesteld, omdat men het belangrijk vond en een goed idee, dat medewerkers en vrijwilligers mee denken!

Het bleek dat alle deelnemers zich betrokken en verantwoordelijk voelden voor wat er met de aarde aan het gebeuren is. De conclusie was, dat je er niet onverschillig voor kunt blijven en dus moet je soms afwegingen maken of moeilijke besluiten nemen. Dat roept soms dilemma’s op, in het klein en in het groot.

De milieuproblematiek is enorm en niet direct op te lossen. We kunnen echter kijken, wat we wel kunnen doen op de plek waar we wonen en werken. Dat is meer dan je denkt! Je moet echter wel bereid zijn je levensstijl daarvoor aan te passen; minder consumeren, bewuster omgaan met materie, hergebruiken, delen etc. De keuzes die we maken moeten wel behapbaar zijn, je moet er trouw aan kunnen blijven, anders blijft het bij mooie idealen en woorden.

We sloten deze fijne avond af met gebeden en een zelfgemaakt gedicht, dat illustreert, dat heel dichtbij in het gewone dagelijkse leven iets van de schepping je zo maar even kan raken en ontroeren. Laten we er in dankbaarheid oog en oor voor houden. Ik heb het gedicht genoemd "Een paard voor God".

EEN PAARD VOOR GOD

Al fietsend op d’Enschots baan,
de vrieskou snijdt mijn ziel
’n late eikel knarsend kraakt
onder ’t rijden van mijn wiel.
Zag ik daar in weifelend deemster licht
een paard zacht beige blond
alsof het om het dood gewaande land
daar stil te treuren stond.
Bij het zachte klakken van mijn tong
versnelt het traag zijn pas
dan buigt de hals zich naar de grond
op zoek naar karig gras.
Argwanend sjokt het dichterbij
blijft dan trouwhartig staan
Door vrijheidremmend prikkeldraad
kan het niet verder gaan.
Dan plotseling van kop tot staart
een felle siddering.
Een trein met ijzeren geraas
door het vredig landschap ging.
Met waakzaam oor en schichtig oog
deinst het paard wat achteruit
Doch snel herstelt het edel dier
bij ’t verglijden van het geluid.
Eerbiedig teder streelt mijn hand
het blonde paardenhoofd
en in mijn hart welt een gebed
God zij in jou geloofd!

Mimi van Poppel