Kerstdagen zijn zware tijden voor dak- en thuislozen. Met een overwerkte maag jezelf van kerstdiner naar kerstdiner slepen.

"Ik geef het je doen!", verzuchtte een straatkrant-verkoper. Ze noemden hem 'palinkje', omdat hij zo mager was.

Nu weer een kerstdiner, van harte aangeboden door een bekende bank; stond in de krant. Die had goed uitgepakt: een hele zaal afgehuurd, feeëriek versierd met kerstboom en kerststal; onder de boom als opzichtige cadeautjes kleurrijke T-shirts met het logo van de bank; op het menu een overvloedig vier gangen diner.
De bankdirecteur gaf een speech, die hem zichtbaar ontroerde: over kerstmis en vrede op aarde en zo. "Dan laat je toch geen daklozen in de kou staan; het zijn toch ook mensen!"

"Smaakt het?', vroeg de directeur aan 'Palinkje' "Veel te veel van het goede! Maar nu u er toch bent, als ik vragen mag: Jullie bank heeft een grote portiek. Kan ik mooi mijn krantje verkopen; iedere dag een boterham, weet je. Okay?"

De directeur keek bedenkelijk.

"Met jullie T-shirt aan, natuurlijk? Okay?"

De directeur schudde zijn hoofd.